Bert: “Bij mij begon de brandweer als een jongensdroom. Ik wilde diegene zijn die handelt bij een ongeluk, die zorg draagt voor mensen en die actief bijdraagt tot de veiligheid. Ik vind het ook tof dat dit werk is dat je in groep verricht. Vroeger bij het leger heerste ook dat groepsgevoel en dat teamgevoel vind ik bij de brandweer terug. (lacht).“

 

Maxim: “Vooraleer ik hier terechtkwam werkte ik in de chemie, waar ik het niet prettig vond om alleen mijn werkgever beter te maken. Dan begin je te denken waar dat anders is en ik kwam net als Bert uit bij het leger, de politie of de brandweer. De extreme striktheid bij het leger ligt mij niet zo, politie ook niet, dus ging ik voor de brandweer. Vrijwel meteen kwam ik bij deze mannen terecht en dat werden direct vrienden, sommige toch (lacht).”

Profiel

  • Namen: Bert Keutermans, Maxim De Parade, Witse Hermans, Ken en Kurt
  • Functie: brandweerman / ambulancier
  • Bedrijf: Hulpverleningszone Waasland

Verwezenlijkingen

  • Redders van menig mensenleven
  • Blussers van extra gevaarlijke havenbranden
  • Rond de klok paraat bij grote en kleine noodgevallen

Warm gevoel na geslaagde interventie

Bert: “Het moeilijker vinden van vrijwilligers is deels te wijten aan de opleiding die je moet volgen. Die is niet gemakkelijk en vraagt minstens een groot deel van je verlof. Ook je gezin zie je veel minder, dus het is een ruim jaar doorbijten. Pas dan kan je ervan genieten. De voldoening van een geslaagde interventie, wanneer je iemand geholpen hebt, maakt het echt de moeite waard. Dan ga je naar huis met een warm gevoel.”

Ken: “Dan besef je weer waarvoor je het doet. Gewoon al een simpele ‘merci mannen’ of ‘goed gewerkt mannen’ vinden wij al een heel leuke appreciatie. Via de korpsleiding krijg je achteraf wel eens een bedankingsmailtje van mensen. Dat doet altijd wel deugd.”

Witse: “Waar ik woonde was er geen kazerne in de buurt. Je zag dus maar heel zelden een brandweerwagen rijden, voor ons was dat een exotisch beroep. Had ik geweten wat dat inhield, vrijwillig brandweerman, ik had het direct gedaan. Dat woord is eigenlijk wat ongelukkig gekozen, laten we het voortaan freelance-brandweerman noemen! In tegenstelling tot wat mensen denken, verdien je er echt een mooie cent mee! Het is ideaal als bijberoep. Zodra mensen dat beseffen, zal het tekort rap weg zijn!”

 

Vertrouwen op elkaar

Bert: “Als je zo goed met elkaar overeen komt als wij, vertrouw je elkaar vanzelf. Elke interventie is anders, maar je hebt een basis nodig om op terug te vallen wanneer het chaotisch wordt. Bij een gevaarlijke situatie rekenen we erop dat iedereen zijn ‘standaarden’ kent. Door die vaak te oefenen verloopt alles vlotter als je op een brand toekomt. Door samen te werken, weet je wie wat kan. Daarom gaat iemand nieuw nooit vanaf de eerste dag mee in de actie. Eerst observeert die het reilen en zeilen, leert iedereen kennen op de kazerne en wordt stelselmatig dichter betrokken en ingeschakeld op basis van zijn of haar capaciteiten.”

Maxim: “Dat maakt alles hier plezant. Niemand van ons komt tegen zijn zin naar het werk. Je zit de hele dag samen, dus je moét wel zorgen dat je overeen komt en op elkaar kan rekenen. Er zijn dagen dat wij op elkaar ‘kappen’, maar zo kom je wel dichter bij elkaar. Je leert dat verdragen. Samen spinnen, samen fitnessen, samen zeveren aan tafel, koken, afwassen… dat is onze teambuilding.”

 

Een oproep komt binnen…

Maxim: “Elke ploeg heeft elke dag vastgelegde posities. Je hebt de chauffeur, een bevelvoerder, twee ambulanciers en posities één, twee, drie en vier. Dankzij die posities weet je bij elke oproep meteen wat je taak is. Overleggen doen we onderweg in de auto. Dan zegt de bevelvoerder wat we gaan doen en hoe we dat gaan doen. Je weet nooit op voorhand hoe je dag gaat verlopen. Bij geen enkele oproep weet je hoe de situatie er exact gaat uitzien en dat houdt het spannend.”

Ken: “De eerste keer dat je op een brand komt, voel je de adrenaline. Wij worden getraind om in extreme en dramatische situaties de knop om te draaien en in reddersmodus te gaan. In het begin doe je dat heel bewust, maar stilaan treedt een soort gewenning op en gebeurt dat automatisch. Het is je job en er wordt op je gerekend.”

Bert: “Als brandweerman moet je kunnen pieken op het moment dat je interventie hebt. Bij een ongeval of brand moet je alles geven om het slachtoffer zo stabiel mogelijk buiten gevaar te brengen. Dat is eventjes heftig, echt maximaal gáán! Na de actie moet je alles opruimen, terugkeren naar de kazerne en daar je materiaal opnieuw in orde maken. Tien minuten later kan er weer een oproep zijn en moet je er weer staan met volle focus.”

Maxim: “Tussen de interventies door heeft ieder zijn neventaken. Je hebt team perslucht, team kledij, klein materiaal, enz. Daarnaast heb je standaardtaken zoals de auto’s wassen, onderhoud … vanzelfsprekend allemaal van onderschikt belang bij een oproep. Maar het moet gebeuren. We oefenen ook onze vaardigheden. Zo rijden we soms door de haven om te zorgen dat de bedrijven goed weten te vinden en in recordtijd bereiken bij gevaar.  We hebben hier ook een fitness om in conditie te blijven. Je wil geen brandweerman die na tien minuten buiten adem is. Op interventie push je jezelf altijd net iets verder. Hoe moe je ook bent, je gaat door.”

 

Interventies om zo snel mogelijk te vergeten

Maxim: “Eigenlijk vergeet je vrijwel meteen alles wat je op een interventie ziet of doet. Dat is misschien het gezondste ook, want anders neem je alles mee naar huis en kruipt dat in je hoofd. Een interventie met dodelijke slachtoffers overkomt iedereen. Om je daarmee te helpen omgaan, hebben we gespecialiseerde mensen in dienst, het FIST-team heet dat (Firefighter Stress Team). Als je het moeilijk hebt, kan je bij hen je hart eens luchten.”

Kurt: “Het gebeurt dat we, na een grote ernstige interventie waarin we mensen verloren hebben, met de hele ploeg samenkomen aan tafel om te praten. We doen dat ook om eens uit te leggen wat er nu effectief gebeurd is, dat krijg je niet altijd mee. Zolang ik de mensen niet ken, kan ik het van mij afzetten. Het is je werk en je moet verder. Je kan terug in de kazerne komen en opnieuw een oproep krijgen voor iets volledig anders. Dan kan je niet zeggen: ik heb het even moeilijk, ik ga niet.”

Ken: “Wat bij mij is blijven plakken was een oproep voor een zinkend schip. Tijdens het lossen was dat schip beginnen hellen. Op het moment dat wij toekwamen zei onze officier meteen dat wij niet meer aan boord zouden gaan. De kapitein moest een harnas aandoen en we hebben hem omhoog gehesen.

Drie seconden nadat de kraan hem getakeld had, was zijn boot gezonken. Je ziet die man hangen en bent aan de ene kant blij dat je hem kon redden. Maar als je je inleeft, besef je: die mens moet toekijken hoe zijn hele hebben en houden vlak onder hem wegzinkt…”

 

Kruisjes langs de weg

Bert: “Als ik op een plaats van een interventie een kruisje zie staan, keren die beelden automatisch terug. Ook als je met familie of kennissen tegenkomt, blijft nog even een vreemd gevoel hangen.“

Witse: “Daarom scheelt het dat je in groep werkt. Je staat er niet alleen voor. Iedereen maakt hetzelfde mee bij wijze van spreken. Zo halen we elkaar erdoor.”

 

Perfect combineerbaar met sociaal leven

Bert: “Vroeger kon je altijd opgeroepen worden, nu lossen de teams elkaar af. Als jouw team niet stand-by staat, hoef jij dat ook niet te zijn. Je hebt een sociaal leven en kan ongestoord weggaan met vrienden. Mijn dochter is soms wel een beetje ongerust, merk ik. Mijn zoons zijn al wat ouder en kunnen dat beter plaatsen. Die vragen me elke keer wat ik heb moeten doen en of het gevaarlijk was. Ze hebben al een speelgoedbrandweerwagen, waar ze heel graag mee spelen, dus de interesse is er.”

Kurt: “Mijn zoon vraagt ook wel eens tekst en uitleg als ik ’s ochtends thuiskom. Dat vind ik wel leuk, dat ze daar toch een beetje in betrokken zijn. Voor kinderen is ons beroep iets waaws. Mijn vrouw maakt zich alleen zorgen als we bvb. gedaan hebben om 19u en ik niet thuis ben om 19u10. Het kan zijn dat wij dan vlak voor zeven een oproep kregen. Ik kan dan geen bericht sturen, want ik moet zo snel mogelijk weg. Als ik dan om 21u thuiskom, ben ik wel een uitleg verschuldigd (lacht).”

 Maxim: “Jullie zijn in de fout gegaan door een gezin te starten hé (lacht)! Nee, hulpverlener zijn is vandaag perfect combineerbaar met een sociaal leven. Mijn situatie? Het is ingewikkeld (lacht).”

 

(Er weerklinkt een oproep, iedereen veert recht, alleen ambulanciers van dienst Maxim en Witse hoeven niet mee)

 

Maxim: “Wij ronden dat hier wel af. Ik heb mij speciaal ingehouden zodat de rest ook iets zou kunnen zeggen. (Richt zich naar communicatiemedewerkster Jolien die net is binnengekomen) Jij had daar schrik voor hé, Jolien? Je mag er bijblijven, hoor. Ik ging net over mijn gevoelens babbelen omdat ik net vrijgezel ben enz. Tot zover de gevoelige kant van de brandweerman (schatert).”

 

Explosieve havensituaties

Maxim: “In het begin was het schrikwekkend om in een explosief gebied als de haven te werken. Als er hier iets misgaat, kan het lelijk doen en daar denk je soms wel aan. Wij krijgen daar specifieke opleidingen voor, zodat we typische havensituaties beter de baas kunnen.  Ik denk aan liften en roltrappen, industriële brandbestrijding, knelling … Per jaar moeten wij zo een pakket bijscholing volgen. De onderwerpen kan je zelf kiezen. Zo kan je de skills, waar je niet al te zeker meer van bent, eruit pikken.”

Witse: “Al die sluizen, kranen en bruggen waren in het begin ook een moeilijkheid. We hebben serieus moeten zoeken naar ideale aanrijroutes met bijvoorbeeld de ziekenwagen. Daar hebben we hard op geoefend en nu kennen we het hier als onze broekzak. Niettemin – en dit vind ik heel belangrijk – is het nodig dat mensen van het bedrijf ons opwachten. Tot aan de ingang geraken we, maar dan moet een begeleider ons op de site naar de juiste plaats brengen. Anders verliezen we teveel tijd”

 

Van nobele redder tot luie alcoholicus

Maxim: “Niet iedereen bewondert ons, hoor. Je hebt er die naar je opkijken en zeggen dat je nobel bent dat je zoiets wil doen. Anderen bekijken het kritischer. Ergens vind ik dat niet zo erg. Want als je iemand uitlegt wat voor dingen je allemaal meemaakt, ontstaat er een beeld dat ook niet helemaal klopt. Daarom zeg ik vaak dat ik bloemschikker ben, omdat dat hele adoratiegebeuren rond de brandweer niet hoeft. Ik heb liever niet dat ze mij zodanig de hemel in prijzen, dat ik overal mee wegkom.”

Witse: “Alle begrip dat mensen soms in een paniekreactie direct de 112 bellen, maar soms zou het fijn zijn als patiënten met vrienden, familie of buren naar de spoeddienst zouden rijden. Als je ons belt, moet je beseffen dat de ziekenwagen op dat moment niet beschikbaar voor eventuele andere oproepen. We hebben soms interventies waarbij we voor een simpele wonde opgeroepen worden met de ambulance terwijl ze daarvoor gerust naar de huisarts konden. Stel dat de buurvrouw daar op hetzelfde moment een beroerte krijgt, moet een ziekenwagen uit een veel verderaf gelegen post komen, waardoor er kostbare tijd verloren gaat.”

Maxim: “Bij brandweeroproepen valt het mee,  al herinner ik mij er één die ons de levensgevaarlijke situatie van blaadjes op de baan wilde melden. Laat ons afspreken dat we daar de 112 niet meer voor bellen. Daarnaast: plaats rookmelders en draag je gordel. Als je die drie dingen al opsteekt van dit artikel, eerste klasse!”

Doe mee!

Een bloeiende wereldhaven als die van Antwerpen brengt leven in de brouwerij. Waar er ambiance heerst, is het fijn wonen en Ontwikkeling Havengebied Antwerpen spant zich sterk in om die aangename leefsfeer te bewaren en te verbeteren.

Een aangename woonsfeer begint met een gevoel van veiligheid. Daarvoor kunnen de vele bedrijven en dorpbewoners rekenen op de havenhelden van Hulpverleningszone Waasland. Bij een ongeluk, een brand of andere hulpbehoevende situatie is de toffe bende van ploeg 4 de redder in nood.

Zoals ploeg 4 zijn er nog meer mensen, die zorgen dat het fijn wonen is in het havengebied. Ken jij iemand die altijd klaarstaat om andere te helpen? Of iemand die sociale buurtinitiatieven neemt? Of ben jij zelf zo iemand? Nomineer jouw havenheld en wij snellen ter hulp met een welverdiend eerbetoon!

Start typing and press Enter to search