Nog geen jaar nadat de expressieve vrijhaven van Stormkop aanmeerde aan de historische Droogdokkensite, heeft zij het dagelijkse leven er op zijn kop gezet. Er staat een Plastiquarium dat Scheldeplastic wast, Weefwijven spannen er samen voor een opmerkelijke actie, kippen scharrelen er tussen de dokken, bomen worden gered en dat allemaal dankzij de spontane fantasiewereld van lagereschoolkinderen. Caroline Coenen prikkelt hun fantasie en vertrekt van de tradities en sporen die de scheepsherstellers achterlieten.

Profiel

  • Naam: Caroline Coenen
  • Functie: Educatief medewerker
  • Bedrijf: Stormkop
  • Leeftijd: 28

Verwezenlijkingen

  • Begeleidt kinderen op expressieve expedities
  • Raapt plastic en afval dat aanspoelt in de haven en weeft er kunst van
  • Geeft haventradities een fantasierijke twist
  • Bevordert actief burgerschap met festival

“In juni 2018 is ons educatieve vragenhuis verhuisd naar de Droogdokken. Dat is een maritieme erfgoedsite en daarom hebben we die samen met kunstenaars ingericht als een maritieme beleefomgeving voor kinderen. De droogdokken met de grote installaties die daar al stonden of die wij gemaakt hebben, is de structuur van onze activiteiten. Daartussen creëren we met de kinderen chaos.”

“Dat doen we door het verleden dat hier overal aanwezig is, te gebruiken als insteek en daar fantaseren we een verhaal rond dat we met de kinderen beleven. Stormkop staat dus voor de storm aan fantasieën en ideeën die in onze hoofden woedt en die hier naar buiten mag komen. Plus, het waait hier ook écht en we gaan altijd door weer en wind naar buiten. Net als de dokwerkers en scheepvaarders.”

Dokwerkerssoep van eigen kweek

“Elk seizoen werken we rond een bepaald thema en vanaf de krokusvakantie is dat kiemen. Tijdens een lange zeevaartexpeditie heb je namelijk groenten, fruit en andere voeding nodig om sterk en gezond te blijven. Daarom ‘bouwen’ wij soep met gereedschap dat de dokwerkers voor ons achtergelaten hebben. De arbeiders aten hier vroeger namelijk ook elke dag soep. Om 12 uur gaat hier nog steeds het alarm af dat de schaft aankondigde en die traditie nemen we over.”

“De groenten komen uit onze eigen tuin die we tijdens de krokusvakantie met de kinderen hebben aangeplant. De bedjes hebben we gemaakt met hout dat vroeger diende om de schepen te stutten in het droogdok. De zaden ‘voeren we in’ – want in de haven worden ook constant goederen geïmporteerd – van bij boer Fons uit Hoevenen. En bij een tuin horen natuurlijk kippen. Ik denk dat het hier de enige maritieme site met kippen is.”

“Zelf vind ik het handwerk dat hier in het atelier gedaan werd de leukste verwijzing naar vroeger. Ik knutsel graag met klei, verf of textiel. Hier deden de mannen dat ook, maar dan met hout of staal. Voor die mensen was het hier naast hun werk ook een thuis. De collega’s waren beste vrienden en dat thuisgevoel hangt hier nog steeds tussen de medewerkers en kinderen.”

Openbloeiende kinderen

“Wat dat betreft heb ik hier mijn ‘soortgenoten’ gevonden. Hier heerst een open en eerlijke omgang. Alles mag gezegd en gevraagd worden en het maakt niet uit als een idee eens niet lukt. We zijn met een hecht team inspirerende medewerkers en we zien de kinderen openbloeien. Leerkrachten zeggen ons ook hoe ze een kind dat in de klas stil is hier helemaal opleeft. De oudere kinderen ‘zorgen’ voor de groep. Iedereen krijgt bij ons het gevoel dat hij of zij gezien en gehoord wordt.”

“Zonder het met zoveel woorden te zeggen, doen de kinderen iets voor het milieu. Zelf dingen maken of kweken in plaats van ze in te voeren, duurzame materialen gebruiken (want op zee mag het niet kapot gaan), plastic dat aanspoelt aan de Schelde oprapen en er iets anders van maken, … . We laten hen zelf initiatief nemen door hen vragen te stellen. Als er een flesje in onze vijver is gewaaid, vraag ik hen of we dat laten liggen of eruit halen.”

“Soms gaat dat heel ver. Een groepje van 10-jarige meisjes wilde als activiteit op het verjaardagsfeest van één van hen Scheldejutten (plastic en ander afval van de oevers rapen). Daarvoor trekken we altijd naar het stukje groen nabij de Scheldebocht vlakbij de bunker, waar de Zomerbar komt. Die woensdagnamiddag zagen we een graafmachine de bomen vernietigen.”

Bomen gered

“Die meisjes en ik schrokken ervan,  één meisje huilde zelfs dat dit niet mocht op de verjaardag van haar beste vriendin. Ik heb de groep even bijeengeroepen en voorgesteld om aan die meneer te vragen waarom hij de bomen aan het wegmaaien was. Hij legde kort uit dat hij dat moest doen van zijn baas, maar lachte ons vooral weg.”

“Ineens kregen de meisjes veel praat en wilden ze in de andere bomen klimmen om ze te redden. Ik bedacht even bij mezelf of dat nu wel oké was, maar stond het uiteindelijk toch toe. Toen ze in die bomen zaten, begonnen de meisjes te roepen: “De bomen mogen niet weg! Leve de natuur!” Ik zat in tweestrijd. Enerzijds is dat initiatief en dat is wat we willen. Anderzijds bedacht ik me of dit nu niet te gevaarlijk was.”

“Uiteindelijk is de graafmachine de bomen die verderop stonden gaan uitdoen. ’s Avonds heb ik naar het bedrijf gebeld om alles uit te leggen en ten vragen of het nu echt niet mogelijk was om enkele bomen te laten staan. Eerst waren ze lastig, die oever is tenslotte hun eigendom. Toen ik antwoordde dat wij daar regelmatig plastic en ander afval komen rapen, gingen ze het eens bekijken. Vandaag staan de bomen er nog steeds: we hebben ze gered.”

Wijven weven met plastic

“Onze ‘inkomende goederen’ die wij tijdens het Scheldejutten vinden, wassen we in ons Plastiquarium. Dat was vroeger de ruimte waar de dokwerkers douchten. Twee kunstenaars die hier vlakbij wonen hebben de ruimte omgebouwd. In het Sortarium sorteren de kinderen het plastic en ten slotte gaat het naar de Sweatshop, net zoals alle goederen die in de haven toekomen naar de winkel gaan.”

“Met dat plastic maken onze Weefwijven weefgetouwen. Tijdens één van onze zondagsbrunches kwam ter sprake dat we iets nieuws zochten om met het plastic dat de kinderen verzamelen te doen. Iemand die meldde dat zij kon weven met plastic en dat hebben we uitgeprobeerd. Het resultaat was prachtig. Ineens ging het snel: via de Kringwinkel en Circuit krijgen we stof en wol. In ruil geven wij elke maand een weefworkshop aan senioren. Academies, scholen, jeugdverenigingen– het zullen hónderden mensen zijn – begonnen allemaal mee te doen. Dat is uitgemond in de Schelde Waste Wave.”

“Die honderden weefstukjes gaan we de nacht voor Wereldmilieudag (5 juni) ergens ophangen. Dat is het startpunt van ons festival Zeebonken en Scheldejutters. Volledig in het thema: iets nieuws creëren met wat er al is. Van 5 tot 9 juni hebben we elke dag activiteiten, gericht op alle leeftijden, maar de kinderen zullen de baas spelen. Het is geen festival waar alles tot in de puntjes is uitgetekend, typisch Stormkop.”

Doe mee!

Een bloeiende wereldhaven als die van Antwerpen brengt leven in de brouwerij. Waar er ambiance heerst, is het fijn wonen en Ontwikkeling Havengebied Antwerpen spant zich sterk in om die aangename leefsfeer te bewaren en te verbeteren.

Speelse initiatieven zoals die van Stormkop zorgen dat de kinderen actief betrokken zijn bij hun buurt. Samen zorgen ze voor animo en amusement, zodat de jongste generatie de stoere tradities onthoudt en mee uitdraagt.

Zoals Caroline zijn er nog meer mensen die zorgen dat het fijn vertoeven is in het havengebied. Ken jij iemand die sociale samenhang smeedt? Of die voor een toffe sfeer zorgt? Nomineer jouw havenheld en wij trakteren op een eerbetoon!

Start typing and press Enter to search