“Dat ik over elke plaats een anekdote heb zou zomaar kunnen kloppen. Eén die de bus elke keer platlegt is die van een auto aan de AET-terminal op Linkeroever. Die auto ging naar een land waar je links moet rijden en het stuur stond aan de verkeerde kant. Dus belt de verantwoordelijke van die terminal naar de leverancier: “Ik kan die niet meegeven, dat stuur staat verkeerd, kom die auto maar terug halen.” “Wanneer gaat die boot weg?” vroeg die andere, “Binnen drie dagen? Ah, da’s goed, ik kom hem even halen.”

Profiel

  • Naam: Danny Deckers
  • Functie: Senior Advisor
  • Bedrijf: Port of Antwerp
  • Leeftijd: 65

Verwezenlijkingen

  • Eloquent verteller van kleurrijke havenanekdotes
  • Redder van de laatste Gaarkeuken
  • Animator van internationale hoogwaardigheidsbekleders
  • Oldtimer-chauffeur

“Twee dagen later brengt hij die auto terug en het stuur staat juist. Ongelooflijk hoe hij dat geflikt heeft, maar goed, de terminalverantwoordelijke stuurt zijn chauffeur daar naartoe om die wagen aan boord te rijden. Zodra hij in de auto zit, neemt hij zijn walkietalkie en roept op: “Zeg, dat gaat hier niet, hoor.”

“Hoe, dat gaat niet, jij werkt hier al 25 jaar, jij kan overal mee rijden.”

“Ja ja, maar met de deze gaat het echt niet, stuur eens iemand.”

“Doe nu eens niet onnozel.”

“Het stuur staat juist, maar die pedalen staan nog aan de andere kant!”

“Dat schijnt authentiek te zijn (lacht). Ik hoorde het van de terminalmanager en die zal daar niet over zwanzen. Meestal schieten die anekdotes mij te binnen tijdens de rit of door een vraag die ze mij stellen.”

Havenmaniak

“Eigenlijk was het mijn roeping om beursmakelaar te worden. Daarin is onze familie generaties lang actief geweest. Toen ik achttien jaar was, overleed mijn vader en konden we geen lange studierichtingen betalen. Daarom nam ik een korte studie, zijnde secretariaat expeditie scheepvaart. Daarna heb ik nog negen jaar avondschool gevolgd bij het beroepsinstituut voor havenbedienden. Ik volgde alle specialisatievakken, men verklaarde mij zot, maar ik deed het toch. Na nog drie jaar op de kaderschool heb ik er voor de fun verkoop, distributie en publiciteit bijgedaan.”

“Door die studies ben ik zéér geïnteresseerd geraakt in ‘de maritiem’. Tijdens mijn stage bij Ahlers in 1975 ben ik geëvolueerd tot havenmaniak (lacht). Toen al ging ik in mijn vrije tijd rondrijden in de haven, ik moest alles zien wat er nieuw was. Vanaf dan bouwde ik een hele carrière uit bij privébedrijven in de maritieme sector. Dat heb ik gedaan om een zo ruim mogelijke kennis te vergaren. Al die opleidingen komen nu allemaal samen in deze functie.”

Paniek bij eerste keer

“De functie kreeg ik op een eigenaardige manier. Er was er een Nederlandse dame aangenomen die weinig voeling had met de maritieme sector, maar wel veel technische bagage had in de marketing en branding. Aan mij vroegen ze of ik haar wilde inwijden in het havenwereldje. Door dat te beginnen doen is men mij dat vaker beginnen te vragen. Ik vind dat reuzeplezant, met nieuwe, jonge mensen omgaan. Later kwam daar het ontvangst van delegaties bij. Omdat ik best veel talen spreek, slaag ik erin om de meeste van die groepen in hun eigen taal te ontvangen.”

“Eerlijk gezegd was ik in het begin geen vlotte babbelaar. Ik weet nog wat voor paniek het was, toen ik de eerste keren voor grote groepen sprak. Men heeft mij in mijn Hessenatie-periode in Japan voor 400 man gezet. Dat was onbeschrijfelijk. Ik wist niet meer wat ik net gezegd had. Ze zeiden me dat het goed was en ik geloofde dat dan maar. Je leert daar rustiger in worden. Vorige week was ik spreker in Düsseldorf voor een zaal van 150 à 200 mensen en ik was toch weer zenuwachtig. Naar het schijnt hebben goeie artiesten altijd een beetje plankenkoorts nodig om scherp te staan (lacht).”

Blauwe vingers

“Vertellen over de rijke geschiedenis vind ik fantastisch. Bij elke groep schat ik in wat ze verwachten. Als voorbereiding zoek ik op wie de man of groep is die komt. Uit welk land komen ze, wie is de minister in hun land, wat zijn hun export- en importproducten … dat ik daar toch íets van weet en daar eens naar kan verwijzen. Hoogwaardigheidsbekleders zijn vatbaar voor anekdotes over hun land, over wat hun producten zijn. Dat vergt grondig onderzoek. Stel dat er een ambassadeur van Nieuw-Zeeland komt en je weet dat die in de nationale rugbyploeg heeft gespeeld. Als je daar niets van zegt, gaat die daar niet gekwetst over zijn, maar als je het wel zegt, zal hij dat hard appreciëren.”

“Dat levert soms plezante informatie op. Zo kreeg ik eens mensen van regio Meppel Zwolle Kampen op bezoek. Ik las dat de inwoners van Zwolle de Blauwvingers werden genoemd. Toen de gemeente zonder geld zat, verkocht zij haar klokkenspel aan een andere gemeente. Om hen te plagen, betaalden die de klok in kleine centjes. Centje per centje hebben ze die nageteld tot hun vingers blauw zagen van het koper. Wat deed ik dan: toen zij binnenkwamen gaf ik hen een hand en zei: “maar jullie hebben helemaal geen blauwe vingers.”

Zeeziek… in het Havenhuis!

“Zulke humor is zeker niet gemakkelijk. Aziaten hebben een andere humor. Afrikanen daarentegen zijn altijd uitbundig en dat is zó fantastisch! Recent hebben we de vicepresident van Iran ontvangen. Een geweldige madam, zij heeft veel indruk gemaakt op mij met haar kennis en vragen. Maar je moet dan wel weten dat je die dame op een bepaalde culturele manier moet benaderen. Geef haar niet zomaar een hand of drie kussen. Het is een combinatie van 40 jaar maritieme ervaring, pr en de moeite van een background check doen die mij in staat stellen deze functie te mogen doen.”

“Na het ontvangst hier in het Havenhuis met de nodige presentaties en netwerkverplichtingen gaan we gewoonlijk de haven in. Eerst met het schip naar de Berendrecht- en Zandvlietsluis. Linkeroever bezoeken we met de bus. Ik wil dat ze beide oevers zien, als dat financieel haalbaar is. Mensen die naar een haven komen, verwachten water en boten. Zeezieken heb ik nog niet meegemaakt, maar het is grappig dat je dat zegt. Hierboven zijn ze dat wel (lacht). Dit gebouw beweegt. Met de storm in november waren er hier ettelijke collega’s die zich slecht voelden. Bij de dokter bleek dat ze zeeziek waren. Blijkt dat onze bovenverdieping anderhalve centimeter beweegruimte heeft, anders breekt ze af.”

“Danny, ze gaan het hier afbreken”

“Op het Churchill-dok waren ze eens een boot aan het laden. Het laatste dat erop moest was een camion. Op de een of andere manier hadden ze zich misrekend en ging het luik niet meer dicht. De expert van de boot, de expert van de lading, de expert van de natie… iedereen stond er radeloos bij. Een dokwerker stond erop te kijken hoe al die intelligente geleerden daar stonden. Hij zei: “Zeg mannen, als je nu de banden aflaat hé…” Ze hebben dat geprobeerd, de camion zakte 20 cm en het luik kon dicht. Je zou twijfelen of het echt is, maar dat is gebéurd ’t schijnt! Nog zo’n ongelooflijk verhaal vertelde de conservator van natuurreservaat de Kuifeend, Ludo Benoy, mij. “Danny”, zei hij, “weet jij dat de vogeltjes hier luider zingen dan waar ter wereld? Hier rondom ligt allemaal industrie. Als de mannetjes de vrouwtjes willen roepen, moeten die daar boven gaan.” Mensen bekijken mij dan altijd met een blik alsof ik aan het zwanzen ben, terwijl dat echt waar is.”

“De verborgen parel blijft Lillo en de Gaarkeuken 110. Als je de haven wilt proeven, moet je daar naartoe. Daar zijn de vorkliftchauffeurs, de camionchauffeurs, de dokwerkers… iedereen. Als je om 6u ’s morgens komt is het helemaal fantastisch, dan kan je er spek met eieren eten. Het is onze laatste Gaarkeuken en ze is op het laatste nippertje gered. Ik heb daar een rolletje in gespeeld. De uitbaatster belde mij net niet wenend: “Danny, ze gaan dat hier afbreken, het gaat hier toe.” Ik zei: “dat gaat niet gebeuren.” Ik heb ze hier kunnen overtuigen om daarvan af te zien.”

Tijd voor vrouw en kleinkinderen

“Vermoedelijk hebben mijn collega’s mij ‘captain Deckers’ genoemd, omdat ze mij voor mijn verjaardag een klak van een kapitein gegeven hebben en ze vinden dat ik daar goed mee sta. Daar is een foto van rondgegaan, ze hadden mij een sticker op mijn arm geplakt… ik heb ze dat gegund (lacht). Ze zeggen weleens dat ik vaker nee moet zeggen. Als er om 19 uur een delegatie uit een exotisch land komt, ben ik het vaak die ze last minute zal ontvangen. Gelukkig staat mijn vrouw dat toe, zij is dat al jaren gewend. Ik zorg uiteraard wel dat ik er voor de familie ben als het moet. Ik heb vijf kleinkinderen ondertussen en ik ga stilaan afbouwen.”

“Op vraag van de schepen en de CEO blijf ik in de mate van het mogelijke nog ontvangsten doen, want dat vind ik fantastisch. Dat is onze taak: tegen alle andere Antwerpenaars zeggen: kijk eens buiten de grenzen van uw eigen stad. Het is daar niet zo brutaal en vies als je denkt. Met de vrijgekomen tijd zal ik mijn vrouw en vijf kleinkinderen wat meer in de watten leggen.”

Een geit gekocht uit pure woede

“Tegelijk heb ik meer tijd voor mijn andere hobby: oldtimers. Met mijn deux-chevaux’ke of de Volvo Amazon door de haven tjokken. Dat 2pk’tje heb ik gekocht uit woede. Als firmawagen had ik een Citroën XM, waar altijd iets aan was. Er zijn ingenieurs van Citroën vanuit Parijs naar Antwerpen gekomen, ik kreeg een nieuwe, maar de miserie bleef duren. Op een gegeven moment stond ik weer in de garage. “Nu ben ik hier weer met dat machien”, vloekte ik. Daar stond een zwart 2pk’tje in de hoek. Ik zeg: “dat rijdt veel beter dan dit hier!” “Dat is te koop”, antwoordde de garagist. “Wel, ik koop dat!!”, antwoordde ik (lacht).”

Doe mee!

De Antwerpse haven draait al eeuwenlang mee als wereldhaven. Alle restanten uit die rijke geschiedenis vrijwaart Ontwikkeling Havengebied Antwerpen van de tand des tijds door haar erfgoed als recreatie- en belevingsgebied te delen met alle geïnteresseerden.

Achter elke hoek, muur of steen schuilt een verassend verhaal en dankzij echte havenmaniakken als Danny gaan ook die straffe anekdotes over van generatie op generatie. Bovendien zijn charismatische sprekers als hij van onschatbare netwerkwaarde in de verdere uitbouw.

Ben jij of ken jij nog iemand die behept is door havenkennis? Of iemand die schatten uit het verleden onder de radar houdt? Laat het ons weten, dan nemen wij die persoon op in de geschiedenisboeken!

Start typing and press Enter to search