Aan boord van de Hondenboot bereiden blindengeleidehonden zich voor om hun toekomstige baasjes het leven mooier te maken. Op dat drijvende trainingscentrum leidde voormalig bakkerijverkoopster Agnes Van de Perre op acht jaar tijd al 24 viervoeters op en de resultaten zijn even verbluffend als hartverwarmend. Onverstoord helpen de blije blaffers personen met een beperking het drukke stadsverkeer door en het openbaar vervoer op, op weg naar het sociale en zelfstandige leven dat ze dachten kwijt te zijn.

Profiel

  • Naam: Agnes Van de Perre
  • Functie: Hondentrainer
  • Bedrijf: Vzw De Hondenboot
  • Leeftijd: 48

Verwezenlijkingen

  • Leidt blindengeleidehonden op
  • Leert honden hindernissen aangeven
  • Verkort de wachttijden voor assistentiehonden
  • Verbetert het leven van hulpbehoevenden en hun omgeving

“Onze eerste hond was een rottweiler, een uitstekende waak- en verdedigingshond die we op de boot haalden om onszelf een hoger veiligheidsgevoel te geven in de jachthaven. Enkele weken later kregen we de diagnose dat mijn partner Dirk onomkeerbaar blind zou worden. Hoewel de rottweiler al perfect gesocialiseerd was, wilden de blindengeleidefirma’s die absoluut van boord. Zij zouden ons een andere geven, maar de wachtlijst duurde maar liefst zeven jaar.”

“Wij wilden echter zo snel mogelijk verder en zijn bij een Nederlands bedrijf uitgekomen dat de rottweiler kon omscholen tot blindengeleidehond. Een unicum, want normaal komt dat ras niet in aanmerking als assistentiehond. Rond diezelfde periode ben ik bij Dirk aan boord van zijn tjalk (langwerpig type zeilschip met één mast) komen wonen. Tot dan had ik een bakkerij, waar ik constant omringd was door klanten. Nu ging ik back to basics. Op de tjalk zijn we op het idee gekomen om voor de vele lotgenoten van Dirk, die op zo’n lange wachtlijst staan, de Hondenboot te starten.”

Boot vol boobie traps

“Eerst volgde ik een studie hondeninstructeur en gedragstrainer bij de bekende dierenpsycholoog Geert De Bolster. In 2006 hebben we de boot gekocht, waarvoor Dirk later de houten bovenverdieping ontworpen heeft: een gesloten onderverdieping voor de honden en een leefruimte bovenaan voor ons. Alle boobie traps die we voor de training gebruiken zitten erin: opstapjes, kleine trappen, grotere trappen,… De bedoeling is dat de honden het gewoon worden om die aan te geven. Van dat aangeven van hindernissen of hoogteverschillen maken we een automatisme. Doordat de hond nooit anders geweten heeft, doet hij dat uit zichzelf.”

“Budgetmatig is het voordeliger om de honden zelf te fokken. Het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH) subsidieert een blindengeleidehond, maar de kosten voor de trainingen, het onderhoud en de faciliteiten moeten we verkrijgen via sponsoring en andere subsidies. Om te starten met fokken hebben we een teef gekocht. Zij was de eerste assistentiehond die ik zelf trainde. Een jaar later hebben we de vzw opgericht en meteen liepen de aanvragen binnen. In totaal hebben we 46 aanvragen gekregen en voor 24 daarvan hebben we intussen een hond afgeleverd.”

“Elke nieuwe pup moet eerst 11 maanden socialiseren bij een gastgezin. Daar gelden al enkele regels. Zo mogen ze alleen oversteken langs zebrapaden en altijd in een rechte lijn. Alleen als de pup gedragsmatig en medisch geschikt is, komt die bij ons aan boord in opleiding. Soms heeft een hond tijdens de opleiding of bij een gastgezin een trauma meegemaakt, waardoor hij niet meer stressbestendig kan blijven. In andere gevallen is het karakter van de hond ongeschikt.”

Vrijer en socialer leven

“We beperken het aantal honden aan boord tot een drietal. Dat maakt het voor hen comfortabeler verblijven en voor ons makkelijker werken. Hier leren we hen een stoep aangeven, hindernissen ontwijken in plaats van erover te springen, trappen signaleren, andere honden kruisen en negeren, de terras- en restauranttraining waarbij ze vrije plaatsen aangeven,… Met mijn blinde partner heb ik natuurlijk een prachtig testsubject in huis (lacht).”

“Afhankelijk van de nood die hij zal moeten opvangen, leert de hond nadien specifieke handelingen. We proberen de zelfredzaamheid van hulpbehoevenden zo veel mogelijk te verhogen. Zowel mentaal als fysiek werkt dat helend. We hebben mensen uit serieus diepe putten gehaald. We horen vaak hoeveel deugd het doet om opnieuw zelfstandig naar de bakker te kunnen gaan, met de partner te wandelen en zich in het publieke leven te mengen. Wanneer ik nog eens op bezoek ga om te horen of alles goed gaat, herkennen de honden mij nog. Ze zijn aan boord geboren en hebben maandenlang met mij getraind, dat onthouden ze. Ze maken wel het onderscheid tussen mij en hun uiteindelijke baasje, omdat ze al vroeg samen trainen.”

Uitstekende testomgeving

“Voor de honden valt het goed mee om op het water te verblijven. In het Kattendijkdok begonnen ze bij golfslag weleens in het rond te spurten (lacht). Hier in het Asiadok liggen we rustiger. Tot vijf keer per dag maken we een fikse wandeling, want onze locatie is een uitstekende testomgeving, zeker nu er zo zwaar gebouwd wordt. Het gaat zover dat we De Lijn mee ‘opvoeden’. Als ze iemand met één van onze honden zien staan, geven de chauffeurs een geluidssignaal (lacht).”

“Het strafste aan mijn honden vind ik hoe zij onverstoord door Antwerpen geraken. Er zijn zoveel hectische verkeerssituaties die hen kunnen afleiden, maar ze blijven er geconcentreerd onder. Dat is voor een hondentrainer bangelijk om te zien. Het is wel belangrijk dat de cliënt de route kent om hen aan te sturen. Vandaag bestaan daar apps voor, die we hen tijdens de oriëntatietrainingen aanleren.”

Steun uit de haven

“Onze honden zijn echt gelukkig, ze doen de trainingen en het begeleiden zeer graag. Zij krijgen constant aandacht, zowel van mij als van hun baasjes. Zo ontstaat er een heel nauwe band tussen hond en cliënt. De honden blijven ook ‘hond’. Wanneer ze thuis zijn, zijn ze net als alle huishonden, totdat hun baasje hen met een vooraf afgesproken commando vraagt om iets te komen brengen. Voor de honden is dat spelen, maar dan functioneel. Gsm’s, sleutels, pennen; we kunnen hen alles laten apporteren.”

“Mijn grote droom is dat we het stukje grond net buiten ons schip, waar het nu een puinhoop is, zouden kunnen inrichten als trainingsruimte. Als we daar een afbakening kunnen maken, kunnen we de Hondenboot uitbouwen met een hondenschool waar de buurtbewoners met hun hond gehoorzaamheidstraining kunnen volgen. Daar is al veel vraag naar en er zullen met de bouwplannen mensen met honden bijkomen. Daarvoor gaan we wel sponsoring nodig hebben. Het zou zalig zijn als die uit de haven zou komen! Ik zal met plezier namen en logo’s overal vermelden en voor hen lijkt het me geen verkeerd imago als ze ons zouden steunen. Zoveel goede doelen liggen er tenslotte niet in de haven.”

Doe mee!

Een bloeiende wereldhaven als die van Antwerpen brengt leven in de brouwerij. Waar er ambiance heerst, is het fijn wonen en Ontwikkeling Havengebied Antwerpen spant zich sterk in om die aangename leefsfeer te bewaren en te verbeteren.

Wie minder mobiel is, geniet dankzij de honden van Agnes toch mee van die fijne woonomgeving. Zo kunnen meer omwonenden deelnemen aan de sociale activiteiten in de buurt en dat maakt de samenleving alleen maar warmer.

Zoals Agnes zijn er nog meer mensen die zorgen dat het fijn vertoeven is in het havengebied. Ken jij iemand die sociale samenhang smeedt? Of die voor animo zorgt? Of ben jij zelf zo iemand? Nomineer jouw havenheld en wij trakteren op een eerbetoon!

Start typing and press Enter to search