Op tien jaar tijd zijn de unieke scheepsfoto’s van ladinginspecteur Luc De Cock uitgegroeid tot ware eyecatchers. In zijn vrije tijd kan hij de aanmerende reuzen vastleggen vanuit de hoogste terminalpost. Een invalshoek waar elke fotograaf van droomt. De foto’s maken zoveel indruk dat de Europese beroepsvereniging de Melselenaar bekroonde met een kwaliteitscertificaat en dat rederijen banners maken van zijn topshot. Nochtans is Luc door puur toeval op zijn passie gestoten.   

Profiel

  • Naam: Luc De Cock
  • Functie: Ladinginspecteur
  • Bedrijf: MSC-PSA European Terminal
  • Leeftijd: 52

Verwezenlijkingen

  • Fotografeert reuzenschepen en sleepboten vanuit uniek standpunt
  • Wordt regelmatig opgepikt door kranten en internationale rederijen
  • Behaalde kwaliteitscertificaat van Europese beroepsvereniging van fotografen
  • Deelt zijn passie voor de haven met voorbijgangers

“Zo’n 22 jaar geleden is mijn schoonvader overleden. Hij was een geliefde fotograaf in het wielermilieu. Ongeveer negen jaar geleden vonden we tijdens de lenteschoonmaak een fototas waar onder andere een lens van Nikon inzat. Ik zei tegen mijn vrouw dat ik wilde fotograferen met die lens. We zijn daarmee een fotowinkel binnengestapt en vroegen naar een toestel waar die lens op paste. Die lens is intussen ruim 25 jaar oud en ik gebruik ze nog steeds. Zo is mijn schoonvader er nog steeds bij.”

“In het begin reisden mijn vrouw en ik speciaal naar mooie plekken in binnen- en buitenland. Louter om hele dagen te fotograferen. Al snel zijn we zo in Urban Exploring gestapt: verlaten gebouwen ontdekken en fotograferen. Tot mijn verrassing mocht ik enkele foto’s aanleveren voor een tentoonstelling in Amerika. Ze hadden mijn foto’s gevonden via sociale media en blijkbaar vonden zij die sterk genoeg.”

Met hulp van God de Vader

“Voorheen ben ik daar nooit mee bezig geweest. In mijn jonge tijd heb ik uiteenlopende jobs gehad, maar ik had nog nooit een camera aangeraakt. Ik heb alle technische verfijningen zelf ontdekt door te praten met andere fotografen, tutorials te bekijken op YouTube en te stelen met mijn ogen. Als een foto mislukte, bleef ik proberen totdat het gelukt was. Op korte tijd werd dat een passie waarmee ik opsta en ga slapen.”

“In 2000 gaf wijlen Eddy Schoonvliet mij de kans om bij het toenmalige Noordnatie in de haven te beginnen werken. Een echt begrip, in de haven noemden ze die man God de Vader. “Luc”, zei hij, “jij krijgt 80 000 BEF per maand, maar hebt geen verlofdag en wij beslissen ongeacht de feestdagen welke shift je komt doen. Je sociale leven zal naar de knoppen zijn, maar als je daarmee akkoord gaat, mag je tekenen.” Ik heb getekend en ik werk er nog altijd.”

“Als je op een terminal werkt, zo dichtbij die imposante schepen en kranen, wat doe je dan als gepassioneerde fotograaf op een vrije dag? Naar de sluis rijden, rondkijken en daar wat foto’s nemen. Zeker bij mooi weer ben ik vaak gaan “investeren”, zoals ik dat noemde. “Dat zal nog wel een keer tot iets leiden”, zei ik altijd.”

Grote doorbraak

“En inderdaad: de grote doorbraak kwam er toen de MSC New York bij ons op de MPET-terminal toekwam. Ik stond met de nachtshift en dat schip ging om 6 uur ’s morgens in de sluis. Iedereen stond klaar om foto’s te nemen, maar alleen ik had degelijk materiaal bij. Dat was nodig, want het was donker en op zo’n momenten kan je als geoefende fotograaf het verschil maken. Hoe moeilijker dat het is, hoe groter de voldoening. Tot op vandaag is dat nog altijd mijn favoriete foto.”

“De rederij heeft mijn foto van de sociale media geplukt en gebruikt hem op folders. Ze hebben hem zelfs op hun baliebanner gezet waarmee ze op internationale beurzen staan. Daarmee is mijn Facebookpagina Ship’s World by Luc De Cock ontploft. Internationaal geconnecteerde mensen in de maritieme wereld pikten de foto’s op en zo begonnen almaar meer personen mijn pagina te volgen.”

“Symmetrie is mijn handelsmerk. Meestal neem ik het schip in vooraanzicht. Omdat ik toegang heb tot de terminal kan ik vanop de controlepost fotograferen. PSA heeft er niets op tegen dat ik daar in mijn vrije tijd ben. Ze weten dat ik de veiligheidsnormen ken. Mijn collega’s staan mij bij wijze van spreken op te wachten als er iets speciaals binnenkomt. Geen enkele andere fotograaf kan en mag daar komen.”

Speciaalste standpunt

“Onlangs was de Cosco Universe er, het grootste containerschip dat ooit in Antwerpen is geweest. Dat is massaal gefotografeerd, op enkele foto’s zie je mij zelfs zitten, maar opnieuw had ik het speciaalste standpunt en pikten grote maritieme namen mijn foto’s op. Hetzelfde met de One Columba, het fameuze roze schip. Dat ben ik tegemoet gereden in Terneuzen. ’s Anderendaags had Gazet van Antwerpen mijn foto gebruikt op zijn Instagrampagina, waar die bijzonder veel bekeken is.”

“Deels is het toevalswerk, maar er zijn evengoed foto’s waarvan ik weet op het moment dat ik klik dat het een topfoto zal zijn. Voor andere foto’s moet ik wachten totdat het licht goed zit, de kranen niet in het beeld staan enzovoorts. Dan weer fotografeer ik op hoop van zegen en zie ik pas thuis tijdens het ontwikkelen hoe zalig een foto is geworden.”

“Uiteindelijk doe ik het niet alleen voor die unieke foto. Alleen al op zo’n hoogte vertoeven, is voor mij al een genot. Ik ben eerder een gepassioneerde havenmens en niet enkel een havenfotograaf. Ik geef graag uitleg aan vrienden of voorbijgangers die mij zien zitten. Zeker van kinderen krijg je fantastische vragen die ze nadien trots vertellen aan de mama of de papa.”

Europees kwaliteitscertificaat

“De Nationale Vereniging van Beroepsfotografen reikt kwaliteitscertificaten uit en ik ben heel trots dat ik de graad van European Photographer heb gekregen. Om dat te halen, heb ik twaalf foto’s ingediend rond één thema. In mijn geval pasten de scheepsfoto’s in de categorie ‘big world’ en een internationale jury heeft die beoordeeld en bekroond. In België zijn er 95 fotografen met zo’n erkenning. Maar zij kunnen dan weer niet zo goed bowlen als ik (lacht). Mijn hoogste score is 299, dat is één kegel minder dan het maximum.”

“Mijn job als ladinginspecteur doe ik voor alle duidelijkheid ook zeer graag. Ladinginspecteurs plannen de schepen, rekening houdend met het aantal te lossen en laden containers en het aantal shiften dat het schip blijft liggen. Wij coördineren het laten en lossen, zodat het schip op tijd kan varen. Daarvoor communiceren wij vaak met de foremannen en de ceelbazen zoals havenheld Eli Mathe. Iedere dag is dat een andere puzzel, want we moeten rekening houden met het gewicht en de aard van de goederen, de diepgang van het schip en de wensen van de kapitein.”

Doe mee!

De Antwerpse haven draait al eeuwenlang mee als wereldhaven. Op haar oevers, dijken en omgeving is geschiedenis geschreven. Schepen en bemanningen van allerlei pluimage hebben haar wateren bevaren en daar historische sporen nagelaten. Daarom beschermt de haven haar erfgoed en ontvangt ze recreanten die van haar schatten willen genieten.

Omdat beelden echter meer dan woorden zeggen, is de haven een dankbaar fotomodel voor gedreven fotografen als Luc. Doordat zij haar mooiste kanten regelmatig vereeuwigen, geniet ook wie haar niet met eigen ogen kan aanschouwen mee.

Zoals Luc zijn er nog mensen die het verhaal van de haven op hun manier vertellen. Ken jij iemand die zich verdiept in de geschiedenis en die kennis overdraagt? Of ben jij zelf zo iemand? Nomineer jouw havenheld en wij vereeuwigen hem of haar met een eerbetoon!

Start typing and press Enter to search