Havenarbeiders beheersen vele talenten, maar dat ze nu ook al missverkiezingen winnen, daar stonden ze zelfs aan de dokken van de Waaslandhaven van te kijken. Haar collega’s gingen helemaal uit hun dak toen markeur Tjorven Van Wauwe in 2017 Aardbeienprinses werd. Zelfzekerder dan ooit voelt de 21-jarige zich opperbest tussen het ruige mansvolk. Al blijkt dat cliché niet meer te kloppen. “Er werken meer en meer vrouwen en jonge meisjes aan de dokken.”

Profiel

  • Naam: Tjorven Van Wauwe
  • Functie: Markeur
  • Bedrijf: DP World Antwerp
  • Leeftijd: 21

Verwezenlijkingen

  • Controleert containers en vrachten op schade en juistheid
  • Verzorgt de administratie voor drie laad- en losploegen
  • Vertegenwoordigde de haven als Aardbeienprinses
  • Werkt mee op kippenbedrijf van haar ouders

“Aan de haven werken is bij ons een familietraditie aan het worden. Mijn vader en twee broers werken er ook. Toch had ik nooit gedacht dat ik er ook zou beginnen. Eigenlijk zag ik mezelf rondrijden met een autootje van het Witgele Kruis om thuisverpleging te doen. Vandaar dat ik een studierichting in de zorgsector koos. Ik ben iemand die graag buiten is en die buitenlucht miste ik tijdens de opleiding. In dat opzicht is de haven een interessante keuze. Via mijn vader en mijn broers hoorde ik dat er veel werk is en dat ik het maar eens moest proberen.”

“Achteraf gezien heb ik daar nog geen moment spijt van gehad. Mijn broers en vader hebben mij goed opgevangen, want ik had nog nooit een container of zulke grote machines van dichtbij gezien. Eerst moest ik een opleiding volgen en een examen afleggen. Onlangs nog heb ik mijn stage als stukgoedmarkeur afgerond, zodat ik nu zowel container- als stukgoedmarkeur ben. Stukgoed is alles wat niet in containers zit: bobijnen met kabel, auto’s, zware machines, buizen, stalen platen…specialere zaken en dat is een welgekomen afwisseling. Zo zie je dat echt álles via de haven verscheept wordt.”

Ingeven in ‘Gameboy’

“Markeurs staan buiten aan de lichters die de containers lossen en laden. Bij het lossen kijk ik hoe de containers eruit zien of welke schade eraan is. Elk blutsje en schrammetje geef ik in. Daarnaast kijk ik of de containernummers en het gewicht kloppen en dat er altijd een zegelnummertje aan hangt. Zonder dat zegel kan iemand met kwade bedoelingen in de containers, zonder dat we dat weten. Bij het laden controleer ik of de juiste containers aan boord gaan. Al die gegevens geef ik in in een soort… ik noem dat een Gameboy (lacht). Een pelad heet het eigenlijk, een digitaal draagbaar apparaatje.”

“Elke dag sta ik in een ander team, altijd aan dezelfde kaai. De dokmeesters, de kraanmannen, stradlerchauffeurs en dergelijke komen al eens een babbeltje doen en dat maakt het aangenaam. Ik ken iedereen al bij naam. Meer en meer vrouwen en jonge meisjes gaan als arbeider aan de slag. Vroeger was dat taboe, maar dat is echt voorbij. Ik weet nog hoe ik tijdens de pauze van mijn eerste dag de kantine binnen kwam en alle hoofden zich naar mij draaiden van: “zo’n jong ding.” Ik met mijn rode kop maken dat ik neerzat (lacht). Nu voel ik me veel minder bekeken. Mij ‘testen’ of zoiets hebben ze niet gedaan, nochtans had ik wel verwacht dat ze mij eens zitten zouden hebben, maar neen, ze zijn allemaal braaf.”

In de lucht gegooid

“De collega’s waren massaal aanwezig tijdens de verkiezingsshow van de Aardbeienprinses. Ze hadden toeters en bellen bij, het was heel tof. Ze hebben mij in de lucht gezwierd toen ik gewonnen was. Heel de haven stond achter mij, wie niet kon afkomen heeft volle bak mee reclame gemaakt. Achteraf wist ongeveer iedereen dat ik gewonnen had. Overal waar ik kwam, spraken ze mij erover aan, zelfs op bedrijven waar ze mij nog nooit gezien hadden.”

“Toen ik net 16 was, deed ik al eens mee aan de miss Aardbeienverkiezing. Daar heb ik de publieksprijs gewonnen, ik ben natuurlijk van Melsele en ken hier veel volk, dat scheelt veel. Toen was ik een verlegen meisje dat nooit iemand durfde bellen. Op dat podium, voor een massa volk, ben ik helemaal open gebloeid. Daarom dat ik vorig jaar dacht: ik doe nog eens mee, wie weet. Het was er los op! Mijn act was een vlaggenshow, want ik heb altijd in de KLJ gezeten. Dansen en zingen kan ik niet, dus ik zal maar wat met een vlag zwieren, dacht ik (lacht). Ondertussen trok ik het volk mee en maakte wat ambiance, dat is uiteindelijk het belangrijkste.”

Koning stuurt zijn kat

“Het was me wel een druk jaar! Meteen na mijn shift moest ik dikwijls allerlei verschijningen doen, dat was van de ene broek in de andere springen (lacht). Het is traditie dat de Aardbeienprinses de eerste aardbeienoogst gaat afgeven aan de koning. Helaas was het koningspaar er dat jaar net niet bij, het was een gezant die ons rondleidde in het paleis. Wat ik nog indrukwekkend vond was de aftrap geven bij Waasland-Beveren. Dat zijn ervaringen die je anders nooit krijgt hé. Als er in Beveren iets te doen was, was ik daar. Bij evenementen mocht ik samen met de burgemeester het lintje doorknippen.”

“Ik heb de haven mee uitgedragen als Aardbeiprinses. Wanneer het gesprek erop uitkwam dat ik daar werkte, kon ik de notabelen vertellen over de veelzijdige jobs die daar zijn. Tijdens de verkiezingsshow wilde ik eigenlijk mijn overall aandoen, maar dat vonden ze wat té, dus had ik alleen mijn helm vast. Tijdens de introductie vertelde de speaker wat ik deed, op die manier leerden weer heel wat mensen de haven op een andere manier kennen.”

Even geen aardbeien meer

“Het zelfvertrouwen en de assertiviteit dat ik als Aardbeienprinses opbouwde, komen me in de haven ook van pas. Ik doe tegenwoordig ook de planning: kijken welke schepen toekomen, wat zij gaan lossen en laden en zorgen dat de geloste containers netjes in de stapels terecht komen. Dat hou ik in de gaten voor drie ploegen. Ondertussen klampen chauffeurs mij aan voor van alles en nog wat. Ik hou van die afwisseling tussen buiten en binnen werken. Voorlopig hoeft er voor mij niets te veranderen. Ik heb er weleens aan gedacht om in een stradler te kruipen, maar ik ben nog jong, ik kan nog van gedacht veranderen.”

“Of ik nog aardbeien verdraag? (Lacht) Ik heb er vorig jaar veel gegeten, dit jaar hoef ik er eventjes geen meer. Samen met de andere kandidates kregen we als voorbereiding een rondleiding in de aardbeienserres en toevallig is dat bij mij in de straat, dus Aardbeienprinses zijnde ben ik daar nog een paar keer langs geweest. Tijdens de verkiezing zelf kregen we geen vragen over aardbeien, maar als prinses kreeg ik die vraag wel. Daarom heb ik er mij iets meer in verdiept. De landbouw is mij trouwens niet vreemd, want thuis hebben we een kippenbedrijf met 15 000 kippen en daar help ik na mijn shiften ook geregeld.”

Doe mee!

Ruim 143 000 mensen werken direct of indirect voor de haven van Antwerpen. Haar efficiënte ligging vlakbij de Schelde is een absolute aantrekkingspool voor nieuwe bedrijven en daar speelt Ontwikkeling Havengebied Antwerpen op in door bijkomende ruimte voor havenontwikkeling te voorzien. Daardoor blijft zij een thuishaven voor een groot stuk van de Vlaamse werkgelegenheid.

Straffe dames zoals Tjorven bewijzen dat er in het ruige arbeidersmilieu aan de dokken al lang geen glazen plafond meer ligt. Zij genieten gewoon mee van de collegiale sfeer die de werkersmentaliteit in de haven typeert en dat inspireert soms tot opmerkelijke prestaties, zoals het winnen van een missverkiezing.

Zoals Tjorven zijn er nog havenhelden die een apart beroep hebben. Of die nieuwe jobs creëren en voor een aangename werksfeer zorgen. Wie is jouw havenheld(in)? Laat het ons weten en wij maken werk van een passend eerbetoon!

Start typing and press Enter to search